Lucas

  “Hey meisje. Hoe is het met jullie?” vroeg ik zoals ik elke dag deed. Ze stond op en trok haar trui omhoog, waar een kleine bobbel al wel te zien was. Sophia was een mooie, slanke vrouw, dus was voor haar doen de kleine al flink te zien.

  Ik zuchtte droevig.

  “Wat is er?” vroeg ze.

  “Ik mis alles,” zei ik. “Dit is ons eerste en mogelijk enige kind. En ik mis alles.”

  Ik keek naar het kleine scherm.

  “En ik mis jou.”

  Ze glimlachte. “Ik zie je dit weekend. Kop op, Luuk, deze film wil je al jaren maken.”

  Ik zuchtte. Ik zat, zoals ze in het Engels zeggen, ‘between a rock and a hard place’. Ik verlangde naar mijn geliefde, maar ze had ook gelijk dat ik dit al jaren wilde. Maar was een eerste kind niet iets waar je elk moment van moest genieten?

  “Schopt het al?” vroeg ik.

  Ze knikte. “Ja, nog niet heel hard hoor. Het voelt nog een beetje als veertjes aan de binnenkant van mijn buik.”

  Ik lachte even. Dat had ik dus gelukkig nog niet gemist.

  “Ik moet gaan, schat. Mijn pauze zit erop,” zei ze.

  Ik zuchtte. “Ja, ik zie je morgen weer even.”

  Ze knikte. “Tot morgen.” Ze hing het gesprek op. Heel even voelde ik me verloren.

  “Je mist haar, hè?” hoorde ik Lotte vragen die binnenkwam.

  “Ik zag jullie even kletsen, sorry, je deur stond open.”

  Ik keek haar aan. “Dat geeft niet. En ja, ik mis haar. Niet alleen haar. Ik mis ook alles van mijn baby.”

  “Je gaat vrijdag toch naar huis?”

  Ik knikte. “Twee heerlijke dagen bij ze,” zei ik verlangend.

  “Blijf dan,” zei ze. “Geniet van het groeiende kleintje in je vrouw. Geniet van je vrouw en de tijd die jullie nog echt alleen hebben.”

  Ik zuchtte. “Denk je dat ik dat niet wil? Maar ik kan jullie toch niet laten zitten.”

  Lotte keek bedenkelijk. “Die assistente hè, die nu met jouw vrouw filmt.”

  “Wat is daarmee?”

  Ze lachte. “Kan die dit niet leiden, of heeft ze te veel wat haar bindt?”

  Ik schudde mijn hoofd. “Alleen haar oude vader,” zei ik.

  “Zou die mee kunnen?”

  Ik knikte. “Ik denk het wel.”

  Ze lachte. “Dan ruilen jullie toch van plek. Zij doet het hier, jij filmt je serie en bent thuis bij je vrouw en groeiend baby’tje. Win-win lijkt me.”

  Ik knikte. “Dat moet Amethist wel willen.”

  Lotte knikte. “Bel haar op. Vraag het haar.”

  Ik zuchtte weer. Ze had gelijk.

  Ik belde Amethist snel op.

  “Ja Lucas, je serie loopt prima, ik zorg goed voor je vrouw. Ik zorg dat ze voldoende rust.” zei ze zodra ze opnam.

  “Ik, uhm... ik wil je een voorstel doen, Am,” zei ik.

  “Ik luister.”

  Nerveus stelde ik haar voor te ruilen. Ze mocht van mij zelfs een director credit op haar naam zetten.

  “Dus. Tijdje Aruba, lekker bruin worden, en een echte credit? Pap mag vakantie vieren, zodat jij bij je vrouw kan zijn in het frisse, natte Nederland?” zei ze. “Even nadenken hoor... hmmm...”

  Ze herhaalde dezelfde redenatie een paar keer. “Prima, ruilen we na dit weekend,” zei ze opgewekt.

  Die vrijdag zou ik dus naar huis vliegen om er te blijven. Zodra ik het vliegtuig instapte, kon ik bijna niet meer wachten om Sophia eindelijk weer vast te kunnen houden.

  Ik vulde die eindeloze tien uur met lezen, schrijven aan Hannah’s Chaos en slapen. Toen we eindelijk landden, sprong ik het vliegtuig bijna uit.

  Het was een druilerige frisse lenteavond. De zon was alweer onder — nog net licht genoeg zodat de straatlantaarns nog uit waren, maar de lampen in de gebouwen waren al wel aan. Ik liep de ontvangsthal in. Ik keek rond, maar zag geen bekend gezicht.

  Iets wat veranderde zodra ik de grotere hal inkwam: Jonas, Joyce en Sophia stonden me op te wachten.

  Ik liet mijn rugtas van mijn schouders zakken en rende naar ze toe. Ik nam Sophia in mijn armen. Heel even zweeg ik.

  Ik wilde haar gewoon weer even voelen. Ze rook naar lavendel en regen — iets wat ik heerlijk vond.

  Ik knielde neer en kuste haar buik, om daarna haar te kussen. “Ik heb jullie zo ongelofelijk gemist,” zei ik.

  “Alleen je vrouw?” zei Jonas gespeeld gewond.

  “Komen we hem helemaal van Schiphol halen,” begon Jonas snikkend, “mist hij alleen zijn vrouw,” snikte hij verder.

  “Van je broer moet je het hebben hoor.”

  Ik omhelsde mijn broertje lachend. “Ik mis jou ook hoor, Joontje,” zei ik grijnzend. “Als kiespijn,” plaagde ik.

  “Zouden we hem nou wel naar huis brengen, Joyce? Misschien moeten we hem dat stuk laten lopen,” zei Jonas.

  Joyce lachte. “Dan kan hij praktisch gelijk weer vertrekken,” zei ze.

  “O, heb ik jullie drietjes dat niet verteld?”

  Ik knielde weer bij Sophia. “Of heb jij ze niet op de hoogte gesteld, kleine?”

  Sophia keek me licht verward aan.

  “Ik heb met Amethist gesproken. Zij doet Aruba. Ik doe Hannah’s Chaos.”

  Ik nam Sophia weer in mijn armen. “Ik wil jou niet meer missen.”

  Ik legde mijn hand op haar bollende buik. “En ik wil dit niet missen.”

  Sophia’s ogen fonkelden — god, wat was ze prachtig.

  “Je bent een slijmbal, Luuk,” riep Jonas.

  “Dan ben ik maar een slijmbal, Joon. Misschien is dit mijn enige kind. Dan moet ik toch van elk moment genieten,” zei ik.

  “O ja, absoluut. Ik vraag je nog wel of je nog van elk moment geniet als je slaaptekort hebt door nachtvoeding en poepluiers,” riep Jonas.

  “Is goed, Jonas. Doe dat maar.”

  Ik pakte Sophia’s hand. “Kom, dan gaan we naar huis.”

  De rit naar huis was prettig. Jonas en ik kletsten over de toekomst en wat die zou brengen. Hij vertelde dat hij een dochter wilde als volgend kind — een koningskoppel. Mij kon het niet schelen wat mijn eerste kind zou worden, en ook niet of het ons enige kindje zou zijn. Jonas was daarin anders: die wilde al twee of drie kinderen sinds we jong waren.

  “Willen jullie bij ons nog wat drinken?” vroeg Joyce, toen we bij ons huisje waren.

  “Nee, niet vandaag. Ik wil gewoon even bij haar zijn,” zei ik, Sophia’s hand pakkend.

  De rest van de dag vertelde ik haar wat ik in Aruba had gedaan.

  If you come across this story on Amazon, be aware that it has been stolen from Royal Road. Please report it.

  “Dus die Lotte, die oude maat van je, haalde je over om hier te blijven?” vroeg ze.

  “Was niet veel voor nodig,” zei ik. “Ik miste je. Ik besefte dat ik, als ik bleef, alles aan ons kleine groeiende geluk daar zou missen. En misschien zelfs zijn of haar geboorte mogelijk missen. Dat wilde ik niet.”

  Ze lachte. “Kwam je voor de baby of voor mij terug?” vroeg ze met een ondeugende fonkeling in haar ogen.

  Ik kuste haar diep. De rest van de avond en nacht vulden we met het genieten van elkaar.

  De volgende ochtend zat ik weer op de set bij Hannah’s Chaos, waar ik me compleet een vis in het water voelde. We zouden beginnen met zoveel mogelijk shots met Sophia. Hoewel haar buikje in haar gewone kleding al licht zichtbaar was, was dat in Hannah’s oversized truien niet zo. Sophia vond dat soms wat jammer — ze genoot van haar groeiende buikje. Het betekende dat de baby het goed deed.

  “Oké. Linda is net gestrest de badkamer uitgerend, bijt iedereen zijn hoofd eraf. De kinderen zitten op school, behalve Jannik. Hannah en James, jullie roddelen lekker wat er kan zijn.”

  Sophia en Jonas knikten.

  “Actie.”

  De dag vulde zich met opnames, bloopers van vergeten teksten en kleine plagerijtjes.

  ’s Avonds namen Sophia en ik rust. Ik streelde zacht over haar buik, die met de dag ronder leek.

  “Het groeit goed,” zei ik.

  “Gelukkig wel.”

  Ik lachte even. Het pijnlijke verleden leek uit haar ogen te zijn gewist.

  Voor we konden ademen, was het tijd voor de 20-wekenecho. Ik kon niet wachten — ik wilde mijn kindje zien groeien. Sophia nam me mee in wat ze voelde, en ik zag haar buik groeien. Maar het echt op beeld zien bewegen... ja, daar keek ik echt naar uit.

  We waren al snel aan de beurt. De arts controleerde haar buik. Volgens haar leek daar alles goed te gaan.

  “Jullie willen vast de echo?”

  Ik knikte.

  “Nou, ga maar even liggen,” zei ze tegen Sophia. “Het kan zijn dat die kleine dondersteen daarbinnen wat drukte maakt,” zei ze glimlachend.

  Sophia ging liggen op de behandeltafel.

  “Voel je het al schoppen?” vroeg ze.

  Sophia knikte. "lucas heeft het alleen nog niet gevoeld." zei ze.

  “Dat geeft niet hoor. daar is het ook nog wel een beetje vroeg voor. komt vanzelf. Laten we eens kijken.”

  Ze spoot gel op Sophia’s buik en zette het apparaatje erop.

  “Ik ben wel blij dat jullie niet van die vage complotfreaks zijn die denken dat ik jullie baby’tje nu beschadig,” zei de arts lachend.

  “Hoezo?” vroeg ik.

  “Er zijn van die groepen mensen die denken dat echo’s en doptones schadelijk zijn en groeiachterstanden en gehoorbeschadigingen teweegbrengen,” legde ze uit. “Onzin als je het mij vraagt. Jullie zijn toch ook zo gecheckt voor jullie geboren werden en zijn volledig gezond.”

  Ik zag Sophia’s ogen ondeugend fonkelen en ze kreeg een grijns op haar gezicht.

  “Nou, of hij echt gezond is, weet ik niet hoor,” begon ze. “Hij is zo gek als een deur. Maar of dat door de echo’s komt...” vulde ze aan.

  “Pas maar op, straks heeft die daar mijn gekte wel ge?rfd,” antwoordde ik.

  De gynaecoloog lachte zachtjes mee. “Ik zie het al, gezellige plagerijtjes. Heerlijk.”

  Na een minuutje zag ik een beeld verschijnen. Het was al echt een minimensje — een duidelijk hoofd, een nekje, schouders, buik, ruggetje, beentjes. De voetjes waren nog licht vervormd.

  “Willen jullie het geslacht weten?” vroeg ze.

  Ik keek naar Sophia, die haar hoofd schudde. Ik was het ermee eens. Ik wilde pas weten wat het was als we het vast hadden.

  “Nee,” zei ik.

  “Oké. Dan meld ik jullie dat het er goed en gezond uitziet. Twintig centimeter. Prachtig,” zei ze.

  “Is dat niet wat klein?” vroeg ik.

  “Nee. In dit stadium van de ontwikkeling is het rond de 16 tot 25 cm. Aangezien jullie beiden niet heel lang zijn, is dit prachtig. Het is vergelijkbaar nu met een banaan,” legde ze uit. “Jullie kindje zal nog iets meer dan een keer zo groot worden — tussen de 46 en 51 cm. Jullie zijn nu letterlijk op de helft.”

  Ik keek nog een paar minuten bijna gebiologeerd naar het bewegende minimensje op het scherm — dit was mijn baby’tje, dat van mij en Sophia. De arts gaf ons een paar tips: de eeuwige ‘gezond eten, voldoende drinken, rust’, maar ook dat we de hardheid van haar buik in de gaten moesten houden naarmate de baby groeide. Een harde of stevige buik was reden tot meer rust, maar niet tot paniek.

  “Als die bij ontwaken wat zwaar en hard aanvoelt na zes maanden, zijn dat vaak de voor veel moeders bekende Braxton Hicks,” zei ze. “Dat zijn bijna altijd onvoelbare oefenwee?n. Dat bereidt je lichaam voor op het echte werk.”

  De arts glimlachte. “Maak je geen zorgen als je daar wat druk of lichte krampjes bij voelt.”

  Ze gaf ons een pamflet over hoe een gezonde zwangerschap zich ontwikkelt.

  “Met vragen en noodzaak ben ik gewoon altijd bereikbaar. En natuurlijk als jullie thuis willen bevallen. Anders neemt een dienstdoende gynaecoloog dat in het ziekenhuis van me over.” Ze glimlachte. “Nou, tot ziens dan maar.”

  Thuis lagen we op de bank. Ik streelde Sophia’s nu steeds boller wordende buik.

  “Heb je spijt dat je terug bent gekomen?” vroeg ze.

  Ik schudde mijn hoofd. “Geen seconde. Dit had ik voor geen goud willen missen,” zei ik.

  “En waar waren we met ons sprookje, kleine?” zei ik, het boek pakkend. “O ja, bij Belle en het Beest.”

  Een halfuurtje las ik hardop voor uit het boek. Sophia genoot er ogenschijnlijk met volle teugen van.

  “Nog even, ukje,” zei ik. “Dan ga ik naar Londen.”

  Sophia keek me aan. “Waarom?” vroeg ze.

  “Werktripje van een maand, als jouw verlof is ingegaan,” zei ik. “Amethist vertelde dat Videoland Johnny Depp en David Tennant hebben weten te strikken voor een gastoptreden.”

  Ze keek me teleurgesteld aan. “Tijdens mijn verlof?” Ze streelde over haar buik. “Hoor je dat? Dan mogen wij dus niet mee.”

  Ik kuste haar slaap en lachte zachtjes. “Natuurlijk wel. We gaan erheen met de boot, dus jij kan veilig mee. Alleen niet als werk.”

  Ik streelde haar haren. “Maar ik laat jou toch niet achter als ik ga werken met jouw favoriete acteurs.”

  Ze zoende me. “Dankjewel.”

  Ik nam haar in mijn armen. “Voor jou. Voor jou doe ik alles.”

  Sophia

  Het plannen van mijn verdere werkschema nam wat weken in beslag. Ik zou als ik maximaal 7 maanden zwanger was verlof krijgen. Wat inhield dat ik nog een maand echt moest en vooral wilde werken.

  Twee weken voor mijn verlof zaten we op set. We kletsten wat over wat mijn baby zou worden en dat die al een baan zou hebben prakties nadat het geboren was. Lucas kon hier wel om lachen.

  “Luister maar niet hoor, schatje,” zei hij dan. “Jij mag worden wat je wilt.”

  Hij legde zijn hand op mijn buik. Deze was nu rond en flink aanwezig.

  “Wat vind jij daar nou van? Al die pesterijtjes.”

  Ik voelde een eerste duidelijke schopje. Iets wat Lucas ook leek te voelen. Licht in paniek trok hij zijn hand weg.

  “Heb ik jullie pijn gedaan?” vroeg hij.

  Ik schudde lachend mijn hoofd. “Nee. Ik denk dat de kleine ‘hoi papa’ zei. Ja, of antwoord gaf.”

  Joyce lachte. “Eerste flinke trap?”

  Ik knikte. “Denk ik wel, ja.”

  Lucas legde zijn hand weer op mijn buik. “Doet ie dat vaker?”

  Ik schudde mijn hoofd. “Niet zo duidelijk als deze.”

  Hij streelde mijn buik weer behoedzaam. “Wil jij vanavond weer een sprookje?” vroeg hij. “Dan moet je het laten weten.”

  En weer, alsof de baby antwoord gaf, schopte het. Ik zag Lucas’ ogen glanzen.

  “Je geniet ervan, hè Luukje?” zei Jonas.

  Lucas knikte. “Het is toch prachtig? Dat kleine wezentje wat groter en groter wordt daarbinnen. En nu is het nog mooier. Ik kan het nu zelf voelen leven.”

  Joyce lachte. “Geniet er zo veel mogelijk van, jullie twee. Er gaat niets boven je eerste kind.”