Woensdagmorgen gingen we onderweg naar Hilversum. Lucas was nerveus, dat zag ik aan hem; hij kneep hard in het stuur. Hij kuchte af en toe en hij kletste veel. Ik liet hem maar. Dit was zijn eerste grote project.

  Bij aankomst werden we verwelkomd door een vriendelijk uitziende geblondeerde vrouw met bruine ogen. Ze was langer dan mij en Lucas, wat niet heel moeilijk was; zo lang waren wij beiden niet. Ze stak haar hand uit. “Meneer De Witte.” Hij knikte. “Mevrouw De Raaf?” Ze knikte. “Zeg maar Nicole hoor.” En dit is uw hoofdrolspeelster, zei ze, mij haar hand aanbiedend. “Sophia De Witte,” stelde ik mezelf voor. “De Witte ook. Uw zus?” vroeg ze en als je het mij vraagt vroeg ze dat licht hoopvol. Lucas glimlachte even. “Nee. Dit is mijn vrouw en mijn enige grote liefde,” zei hij licht blozend. “En natuurlijk het grootste talent dat ik ken,” zei hij.

  “Niet op hem letten hoor, hij is een enorme slijmbal,” zei ik plagend. Ze lachte even en ging ons voor. Ze leidde ons naar een kleine vergaderzaal. Hier zaten nog meer mensen. Bij de laatste lege stoelen namen wij plaats.

  Nicole ging tegenover ons zitten. “Goed dan, laten we beginnen. We hebben jullie pilotaflevering gezien en zijn erg onder de indruk,” zei ze. “Waar wil je heen met Hannah?” vroeg ze verder. Lucas vertelde zijn idee. Dat zijn eerste seizoen 12 afleveringen zou tellen en de pilot dan als bonusmateriaal.

  “12 is wat veel. Maar je verhaal en je haak voor een tweede seizoen zijn redelijk. Maar alleen je basis cast van verse gezichten is hoe charmant ook en potentieel om grotenamen te worden die nu nog niet verpest zijn wat mager. Wat als we het een beetje sappiger maken. Beroemde gasten. Zo af en toe komt er iemand binnenwandelen waardoor fans van diegene gaan kijken en dan BAM verslaafd aan je goede verhaal en charmante nieuwe acteurs.”

  Ik zag aan Lucas dat hij dat wat eng vond. “Die mensen kan ik toch nooit betalen?” zei hij. “Maak jij je daar nou maar geen zorgen om, we geven je bijna 100% vrijheid en een budget om je acteurs te betalen, je crew, filmlocaties, camera’s en je gasten. Enige wat wij vragen is voor we akkoord gaan is een aflevering pitch met een beroemde gast.”

  Lucas keek wat moeilijk. “Ik heb een visie. Ik wil rustig beginnen zodat we de characters en hun complexe levens leren kennen. Daarna pas moeilijker,” zei hij. “Daar is ook alle ruimte voor,” zei Nicole. “Hoeveel afleveringen had u in gedachten. En de structuur van die afleveringen?”

  Lucas vertelde zijn plan. De eerste 4 van de 12 afleveringen de verhaallijn en karakters te leren kennen en dan pas meer te gaan doen. Nicole knikte. “Uitstekend. Dan zou de 6e aflevering lekker in het midden de eerste gast toch kunnen?” Dit stemde me wel hoopvol.

  Nog 4 uur vergaderden we. Maar toen hadden we een deal. We zouden een budget van 400.000 euro krijgen. Zij zouden een kleine marketingcampagne opzetten zo gauw het filmen erop zat. En wij hadden een jaar om de serie te maken. Maar dan had Videoland wel alleen streamrecht en mogelijkheid bij goed ontvangst het uit te zenden op een van hun zenders.

  Lucas was het niet helemaal eens met beroemde gasten. Hij had het liever met alleen ons gedaan. Maar ons werd verzekerd dat het alleen maar zou helpen. Hij was er niet zo zeker van. Thuis zaten we al snel op de bank. “Hoe moet ik er nou karakters in gaan passen, phitje? En wie dan? Mag ik dat wel zelf kiezen?”

  Ik kuste hem op zijn wang. “Rustig nou. Laten we jouw beroemdheden-bucketlist afgaan.” Ik kroop in zijn armen. “Met wie heb jij nou altijd willen werken?” vroeg ik hem. “Johnny Depp. Kate Winslet, David Tennant, Billie Piper, Gillian Anderson,” begon hij. “Nederlands lekker ding,” zei ik lachend. “O vind je me een lekker ding?” zei hij plagerig. En zijn vingers zochten een weg naar mijn knoopjes.

  “Gedraag je!” zei ik plagend zijn hand weg duwen plagend. Ook al wond hij me flink op. “Eerst met wie zou jij willen werken,” zei ik. Hij zuchtte diep. “Vooruit dan,” zei hij. “Maar dan ben jij straks wel mijn beloning,” fluisterde hij in mijn oor. Ik lachte even. Hij was onverbeterlijk.

  “Angela Schijf. Lijkt me de ideale rivale voor Linda. Je weet wel zo’n type waar ze het altijd over heeft. Ze komt thuis slaat met de deur. James roept al. ‘O nee zal je het krijgen Angela.’” Ik moest hierom lachen. “Zo’n karakter waar ze het altijd over hebben maar die maar heel af en toe in beeld komt.” Hij knikte. “Ja dan denk ik de eerste keer in aflevering 12,” zei hij.

  “Hmm Jetty Maturain en die kantinejuf van jou Priya als lekkere Surinaamse zussen die af en toe langs wippen om lekker te roddelen en af te geven op de buurt.” Ik knikte weer. “Wat dacht jij van Gene Bervoets? Als eenmalige schoonvader?” stelde ik voor. “Zeg mevrouw De Witte. Mijn bucketlist hè. Niet jouw jeugdliefden,” zei hij plagend. “En waarom niet?” zei ik hem ondeugend aankijkend.

  “Omdat die jou veel te leuk gaan vinden. En dan van mij willen afpakken,” zei hij. Ik zoende hem. “dat kan." zei ik ondeugend. " Maar ik heb maar oog voor een persoon hoor.” We noemden nog een uurtje over en weer beroemde namen. Famke Jansen kwam langs. Victor Reinier. Joep Sertons. Ria Eimers. Kortom. We hadden genoeg mensen die we wel zagen zitten om een seizoen of 10 mee te kunnen vullen. “Nu hè Sophiatje,” begon Lucas die mijn knoopjes weer vond. “Mag ik mijn beloning.” Ik giechelde even en liet hem toe.

  De volgende dag begon de lichte stress. We hadden een half jaar om het seizoen af te schrijven te hebben en dan nog eens een klein half jaar om het te filmen. Het liefst sneller als dat kon. Niet dat we er echt koud in gingen. Lucas had het grootste deel al geschreven. Het was nu het inpassen van gastacteurs. Wat moest gebeuren.

  This story is posted elsewhere by the author. Help them out by reading the authentic version.

  De set die we hadden gebruikt voor de pilot vond Videoland geen probleem. Dus was het zaak die weer te bespreken. “Daarom vind ik dat groots gaan minder leuk Phi,” zei hij na een paar dagen. “Dan word het zo’n baan,” zei hij. “Komt wel goed. Als het eenmaal loopt word het vast weer zo leuk als altijd,” zei ik mijn hand door zijn haar halend.

  Ik wilde vakantie vragen van mijn baan. Maar daar wilde Lucas niet aan. “Dan zitten we op elkaars lip. Dat komt ons niet ten goede,” zei hij. En stuurde me dan gewoon naar mijn werk.

  Daar kwam het nieuws ook al snel door de gangen dat ik gecast was in een professionele serie. Met natuurlijk de nodige verdraaiingen. “Met wie ga je allemaal werken dan?” vroeg Lana. Een Oekra?ense vluchtelinge van ongeveer 11 jaar oud.

  “Jaaa,” riep Jasmien. “Ik heb gehoord Angela Schijf.” Ik moest lachen. We hadden de idee?n met Sam, Jonas en Joyce gedeeld. En aangezien Jasmien Sams nichtje was hoorde die soms iets te veel.

  “Heeft zij de hoofdrol?” vroeg Stan. Hij was het gewend om met grotere namen te spelen. Hij had met Soy Kroon en Babette van Veen in een toneelstuk gespeeld. “Nee,” zei ik. “Ik heb de hoofdrol. Ik ga Hannah spelen.” Dit bracht een collectieve ‘OOOOOOH’ teweeg. “Wie is de regisseur dan?” vroeg Luana. De dochter van een van mijn vrienden.

  “Lucas. Mijn man,” legde ik uit. “Dat is valsspelen juf,” zei Jasmien. “Echt wel!” riep Sophie. “Jij gaat naar bed met de regisseur. Natuurlijk krijg jij de beste rol.” Sophie was een lieve flapuit. Een enorme schat ze was net 15. Dus volop puber.

  “Nou zeg Sophie!” zei ik lachend. “Hij heeft mij gevraagd of ik Hannah wilde spelen,” zei ik. “Zullen we nu gewoon weer de les in gaan?” vroeg ik. Mijn hele klasje schudde hun hoofden. “Nee,” zei Stan. “Vertel waar gaat het over?” Ik zuchtte. Echt lesgeven zat er vandaag niet in.

  Thuis vertelde ik wat er in mijn klas gebeurd was. Hier moest Lucas wel om lachen. “Ik wilde Sophie ook wel in mijn serie zeg. Wat een ondeugd,” zei hij. “O ja leuk als klein zusje voor Hannah.” Zijn ogen werden even donker. “Mag vast niet. Moet vast een kind zijn wat vaker in series speelt.” Ik pakte zijn hand. “Jij kreeg bijna vrij spel weet je nog. Ze hebben je lijst aan beroemdheden al gekregen en hun regelen dat gedeelte jij mag de rest zelf invullen.”

  Hij zuchtte. “Ik weet niet of we hier goed aan hebben gedaan,” zei hij. “Jij wilde dit Lucas,” zei ik. Hij knikte. “Dat dacht ik. Maar nu met beroemdheden erbij. Met jullie wist ik wat ik aan iedereen had. Nu niet.” Ik glimlachte naar hem. “Komt allemaal wel goed schat. Het grootste deel heb je ook alleen ons. Die gasten werken we in een paar dagen er doorheen. En dan heb je alleen nog de shots met ons,” zei ik.

  Zijn ogen lichtten weer op. “Je hebt gelijk,” zei hij en kuste mijn hand. “Als ik jou toch niet had,” zei hij “dan had je een andere Hannah moeten vinden. De kinderen zagen Angela Schijf wel zitten,” plaagde ik. “Niets daarvan,” zei hij mijn wang kussend. “Jij bent mijn Hannah.”

  Na een week hadden we toezegging van zowel Jetty Maturain als Angela Schijf. Angela vond het geen probleem het lowbudget te doen maar het moest niet in conflict komen met haar schema in Maastricht. Jetty vond het een heerlijk idee. Met een onbekende roddelzussen spelen.

  We pitchten ook het idee van Sophie als Hannah’s jongere zusje aan Videoland. Die waren niet heel enthousiast. Ze hadden liever beroemde kinderen. Uit de TikTok-cultuur. “Dat kunnen we meer verkopen,” had Nicole gezegd. Maar waar aan haar woord besloot ze Lucas de beslissing te laten maken.

  “Zo’n TikTok-kind is dan misschien wel beter voor publiciteit maar die vinden zichzelf vaak zo goed. Ik wil Eve puur houden net als Hannah,” zei hij. “En Sophie is nog zo puur. Ze komt af en toe in beeld. Krijgt dus echte tv-ervaring. En jij kan haar ondersteunen. Ik zeg Sophie,” zei hij “en ze komt een beetje met jou overeen. Jij hebt rode krullen zij bruine.” Hij knikte. “Ja zij wordt mijn Eve,” zei hij op een toon die suggereerde dat hij het gewoon had besloten.

  Na een week hadden we de afspraak bij de vruchtbaarheidarts. Het was een vriendelijk uitziende man met grijs haar groene ogen en een rond gezicht. “Ga zitten,” zei de man wijzend naar 2 stoelen. “Ik heb jullie dossier erbij gehaald. Wat ik kan zien zijn jullie jong en gezond. Waarom zijn jullie bij mij gekomen?” vroeg hij.

  “We proberen al een jaar zwanger te worden,” zei ik naar de grond kijkend. “Maar het lukt maar niet. We willen gewoon weten of ik gewoon moet opgeven,” zei ik nog altijd naar de grond kijkend. “En waarom alleen jij?” vroeg de arts.

  “Het is toch altijd de vrouw die het niet kan,” antwoordde ik. “O absoluut niet. Soms is de man de gene die onvruchtbaar is soms de combinatie van het stel. Nee het is zeker niet altijd de vrouw hoor,” zei hij zijn hand op mijn schouder leggend.

  “Maar vertel eens. Hebben jullie een schema?” Lucas schudde zijn hoofd. “Nee. Ik wilde niet dat dit stress zou geven maar inmiddels trekt het haar aan stukken,” zei hij. De man schreef iets op in zijn computer. “Goed wat hebben jullie voor het werkelijk gaan proberen aan anticonceptie gebruikt?” vroeg hij.

  “Ik kreeg de prikpil. Vond ik wel makkelijk. Geen menstruatie. Geen zorgen dat ik het vergat,” legde ik uit. De man zijn glimlach werd breder. “Wanneer was je laatste injectie?” vroeg hij. “Nu bijna een jaar geleden.” Hij knikte. “En hoe lang menstruer je alweer?” Ik haalde mijn schouders op. “Maand of 6 nu denk ik.” De man lachte zachtjes.

  “Weet je wat het daarmee is. Die prik werkt flink door. Ik zou me pas zorgen maken als het over anderhalf jaar nog niet is gelukt,” zei hij. “Ik ga jullie ondersteunen. Jullie krijgen een lijst tips mee. Een schema waar jullie je aan kunnen houden. Maar ik zie in ieder geval voorlopig geen reden om echt onderzoek te doen. Ik stel een afwachtend traject voor. Van mijn kant dan hè,” grapte de man.

  “Dus we hebben nog gewoon alle kans?” De arts knikte. “Absoluut meneer De Witte. Ten minste als uw intieme contact zo gezond is als ik denk,” zei de arts. Lucas en ik moesten enorm gebloosd hebben want de arts lachte smakelijk. “Gezond verliefd huwelijk dus,” zei hij “Nou het schema komt jullie kant op. Doe er mee wat je wilt. Er staan ook wat do’s en don’ts op,” zei hij. “De grootste do is toch wel… nou ja ik denk dat jullie die wel snappen,” zei hij lachend.

  Hand in hand liepen we naar buiten. “Zie je nou wel,” zei Lucas. “Zie wat?” vroeg ik. “Alles komt vast wel goed.” Hij zoende me. “Ja maar schema’s nu word het waar jij zo bang voor was,” zei ik. “Wel nee. We bekijken de tips en zien wat dat schema inhoudt. En we kunnen kijken wat we er dan mee gaan doen,” zei hij.

  “Wie weet zegt het schema wel voorlopig elke avond vrijen,” plaagde hij. “Zie ik wel zitten hoor.” Ik gaf hem een speelse tik en lachte. “Droom maar lekker verder,” plaagde ik terug. Samen liepen we naar de auto en vertrokken naar huis. De volgende dag zou het filmen beginnen.